Həmin gün Qazaxda idim. Nənəmin evində. Kənd yeridi, internet zəif, səs-küy yoxdu. Nənəm ərəfədə xəmir yoğurdu, mən həyətdə oturmuşdum. Alma ağacının altında. Səhər idi, hava sərin, quşlar cik-cik edirdi. Bakının həmin o sürətli həyatından sonra bura mənə başqa planet kimi gəlirdi.
Üç günlük istirahət üçün gəlmişdim. Düzü, artıq ikinci gün darıxmışdım. Nənəm yemək bişirir, qonşular gəlir, söhbət edirlər. Amma mən cavanam. İnternetsiz, kompyutersiz. Telefonumda mobil internet var idi, amma o da zəif. Bəzən açılırdı, bəzən açılmırdı.
Həmin səhər oturmuşdum, telefonumu vərəqləyirdim. Heç nə yüklənmirdi. Birdən bir dostumun mesajı yadıma düşdü. İki həftə əvvəl Türkiyədə olan dostum mənə yazmışdı: “mostbet türkiye platformasına bax, orada çox oyun var”. Mən o vaxt “yaxşı” deyə keçmişdim. Amma indi, kənddə, internet zəif olanda, maraqlandım.
Acgözlüklə yox. Sadəcə görmək istəyirdim. “
mostbet türkiye” yazdım axtarışa. Sayt açıldı. Yavaş-yavaş, amma açıldı. Qeydiyyat vardı. Telefon nömrəmi yazdım – Azərbaycan nömrəsi işlədi. Təsdiq kodu gəldi. Hesab hazır idi.
Depozit qoymalı idim. Nənəm pul vermişdi yemək üçün. O pulun onda birini ayırdım. Düşündüm: “Əgər itirsəm, nənəmə demərəm, öz cibimdən qoyaram”. Qərar vermişdim.
Başladım oynamağa. Slot oyunlarından birini açdım. Türkiyə versiyasında dizayn bir az fərqli idi. Rənglər daha parlaq, səslər daha kəskin. Amma məntiq eyni – fırlat, bax, qərar ver.
İlk on dəqiqə uduzdum. Nənəm həyətə çıxıb dedi: “Ay bala, nəyə baxırsan o telefonun işığına?”. Dedim: “Yox, heç nə”. Gülümsədi, içəri girdi. Mən davam etdim.
On beş dəqiqədən sonra balansım sıfıra yaxın idi. Düşündüm: “Bitdi, bu gün şans mənim deyil”. Son fırlanma qərarına gəldim. Fırlatdım.
Və nə oldu? Üç eyni simvol. Ekran titrədi. Səs gəldi. Uduş. Balansım iki qat artdı. O qədər də böyük deyildi, amma maraqlı oldu. “Deməli, şans qayıdır?” – deyə düşündüm.
Oynamağa davam etdim. Yavaş-yavaş. Ehtiyatla. Hər uduşdan sonra bir az sakitləşirdim. Hər uduzuşdan sonra bir az əsəbiləşirdim. Amma dayanmırdım. Çünki proses məni ələ keçirmişdi.
Bir ara nənəm yanıma gəlib oturdu. “Neynirsən bala?” – dedi. “Dərs oxuyuram” – dedim. Yalan dedim. Amma nə deyim? “Şanslı slot oynayıram” desəm, nə deyəcəkdi. Oturdu yanımda, mən oynayırdım. Birdən ekranda BONUS yazısı çıxdı. Nənəm görmədi, amma mən nəfəsimi tutdum.
Bonus fırlanmaları başladı. Hər fırlanmada rəqəm böyüyürdü. Mən daxilən “hadi, hadi” deyirdim. Nənəm bir şeydən danışırdı, qulaq asmırdım. Beşinci fırlanmada uduş mərcimin iyirmi qatı oldu. Yeddinci fırlanmada – otuz qat. Doqquzuncu fırlanmada ekranda elə bir rəqəm çıxdı ki, ayağa qalxdım.
Nənəm baxdı mənə. “Nə oldu?” – soruşdu. “Heç, yoruldum” – dedim. İçəri girdim. Otaqda telefonuma baxdım. “mostbet türkiye” mənə bir aylıq maaş qazandırmışdı. Kənddə, alma ağacının altında, nənəm yanımda oturmuşkən.
Pulu çıxartmaq qərarına gəldim. Yarım saatdan sonra bankdan mesaj gəldi. Pul gəldi. Oturub fikirləşdim: bu necə oldu? Mən heç bir plan qurmamışdım. Sadəcə dostumun mesajı, boş vaxt, bir az maraq. Və bax, nəticə.
Axşam nənəmə kömək etdim. Xəmir açdı, mən yaydım. Yeməkdən sonra çay içdik. Dedi: “Bala, sən bu gün çox fikirlisən”. Dedim: “Yox, nənə, sadəcə istirahət edirəm”. Düzdü, istirahət edirdim. Amma düşüncələrim başqa yerdə idi – o uduşda, o anda.
Həmin səfərdən sonra anladım ki, bəzən ən gözlənilməz yerlər ən böyük sürprizləri gizlədir. Kənddə, internet zəif olanda, nənənin yanında. Ad günüm deyildi, bayram deyildi. Sadəcə adi bir səhər. Amma o səhər mənim üçün qeyri-adi oldu.
İndi ara-sıra “mostbet türkiye” yazıb girirəm. Düzü, Azərbaycan versiyasından bir az fərqli olsa da, eyni hissləri yaşadıram. Oynamaq, qazanmaq, uduzmaq – hamısı təcrübədir. Və ən dəyərli təcrübə bu – bilirsən ki, nə vaxt dayanmalı. Mən bunu kənddə, alma ağacının altında öyrəndim. Nənəm bilmir, dostlarım bilmir. Amma mən bilirəm. Və həmin gecə qazandığım pul hələ də bank hesabımdadır. Xərcləməmişəm. Nənəmə bir şey alacam – elə yaxınlarda. O, heç vaxt bilməyəcək ki, bu pul haradan gəlib. Mən isə bilirəm. Və bu bilgi mənim üçün uduşdan dəyərlidir.
